|
Geschreven door Martine
|
|
zondag, 21 maart 2010 |
Dit is het 'nieuwe' bed van Menne. Eigenlijk is het het 'oude' bed van Jesse, maar dan vermomd als Nieuw Bed van Menne. Met twee (!) tenten: eentje erop en eentje eronder. Menne vindt het gaaf. Maar onze glij-king is toch het meest gelukkig met de glijbaan. Hij is er nu al tien keer vaker af geweest dan Jesse in zijn hele leven!
Eén puntje moeten we nog even oplossen: meneer komt nu dus zelf zijn bed uit, loopt geruisloos (mits hij geen rammelende-loop-eenden meesleept), de trap af en begint dan als een ware klopgeest op de deur beneden te kloppen, net zo lang tot je open doet (de deurkruk staat nog omhoog en hij is nog steeds van mening dat hij hem dan niet open kan krijgen...wat wel lukt als hij er even niet over nadenkt of heel graag iets aan de andere kant van de deur wil hebben). |
|
|
Geschreven door Martine
|
|
donderdag, 11 maart 2010 |
Het verhaal: Jesse en ik glijden uit richting lift. Jesse skiet rechts van mij, links is een berg. Ik kijk of Jesse meekomt en niet stiekem het zojuist gepasseerde liftje in is gegaan. Hij blijkt mij trouw te volgen. Ik kijk weer vooruit en zie in mijn linkerooghoek een snowboarder de berg afkomen. Te hard. Te ongecontroleerd. Het is waar wat ze zeggen: in een flits besef je dat het fout gaat en in mijn geval geef ik me al volledig over aan de klap. De enige gedachte die door mij heen gaat is dat ik hoop dat ik Jesse niet zal raken. Tijdens de val voel ik eigenlijk niets, behalve dat ik met een harde klap met mijn (gelukkig!) behelmde hoofd de harde sneeuw raak. Ik hoor in de verte een vrouw histerisch gillen en schreeuwen, verder is het helemaal stil. Ik blijf liggen en sla mijn armen om mijn helm (?!). Een zwoele mannenstem knielt naast mij neer en vraagt: 'gaat het?'. Ook niet de beste openingszin die ik heb gehoord... maar ik zeg ja en vraag vervolgens hoe het met de snowboarder is. 'oh, maak je over hem maar geen zorgen' is het antwoord van de onbekende man. Ik heb hem niet gezien. Zodra hij doorhad dat ik nog leefde ging hij er vandoor...en liep daarmee een heldenrol in dit verhaal compleet mis.
Al die tijd bleef die vrouw doorschreeuwen; een irritant geluid. Het was blijkbaar haar zoon die niet meer kon remmen. Albert en Willem hebben het niet zien gebeuren, maar kwamen zodra ze mij zagen liggen. Albert heeft op dat moment ook alle mogelijke clichés over snowboarders opgenoemd. Willem ging achter mij zitten zodra ik weer rechtop kwam. Het ging wel. De mensen gingen ieder huns weegs. Wij gingen de lift in. Aldaar besefte ik dat ik, behalve wat hoofdpijn, werkelijk nergens last van had. Geen blauwe-plek-of-schaafwond-gevoel-waar-dan-ook. Wonderlijk.
Eenmaal in het appartement zag ik wel een heleboel mieren in de rechterbovenhoek. Maar dat was de volgende ochtend vervangen door spierpijn en een stijve nek. De nekpijn gaat niet over en ik word elke dag wakker met hoofdpijn en loop nu dus bij een fysiotherapeute. Leuk... skien. |
|
|
Daar zijn we weeeeeeerrrrrrr.... |
|
Geschreven door Martine
|
|
zondag, 28 februari 2010 |
 Afgelopen week genoten wij van een heerlijke vakantie in Ellmau. Een fantastisch appartement waar we makkelijk met z'n zevenen in konden. Papa, mama en Menne hebben genoten van de tuin waar het prima toeven was in het zonnetje. Menne stal tevens de show op de piste met z'n skietjes. Jesse zat bij Sacha (juf, niet zus) in de klas. Drie dagen vond hij voldoende. De andere drie dagen heeft hij met Albert, Willem en mij mee geskied. Dat ging prima. Hij gaat steeds beter. Alleen vrijdag sneeuwde het, de andere dagen was het prachtig weer. Het ski-hoogtepunt was zaterdag: verse sneeuw en een heerlijk zonnetje: super! De andere hoogtepunten zijn er teveel om op te noemen ;-)
Bij deze twee foto's van Vanbeek Photographers:
Een echte Schreuder: kijk dat tongetje! |
|
|
|
<< Start < Vorige 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Volgende > Einde >>
|
| Resultaten 27 - 39 van 218 |
